In London “they don’t mess with you’. Heb je bewijsdrang? Dan heb je pech. Je hebt geen familie? Zoek er dan 1. Om 1 uur ’s nachts gebeld worden door je “semi-ik-heb-je-ergens-in-de-club-ontmoet-en-weet-nog-vaag-wie-je-bent”- kennis voor een drankje ergens in een huis in Camden Town. No Prob. But let me get some fried chicken and sticked corn at Seven Sisters first.
Doreen zag het eerst nog als de hardheid van de stad. Je kwam niet zomaar in deze stad wonen. Niet zonder er iets aan te hebben gedaan.
Was je er een paar keer geweest en praatte je alleen maar mee? Een popquiz is wat je vroeg bedoel je (uh-uh-uuuuh). We always pretend to be deaf (and blind). Pretend our upperlips are a bit stiff. Ja ze was een local, tenminste…technisch gezien.
Ze was hier opgegroeid, maar haar ouders verlieten Wales net na hun huwelijk. Ze was nog een baby. Hoewel ze al jaren hun accent probeerde te verbergen, was het vooral die r. Haar huishoudboekje managen leerde ze door naar de markt te gaan. Naar de Pakistaan, jerk chicken en stewed oxtail bij de Jamaicaan, chow mein bij de Chinees….op ontdekkingsreis in warenhuizen. Het had haar geen windeieren gelegd.
In deze stad had ze zich altijd de rising star gevoeld. It ain’t like that’s not the proper English ainít? If only they knew…the girl with the tatoo-oo…