Haar ouders wilden dat ze China verliet. Het Westen in. Amsterdam misschien. Een kamer bij haar tante, een studie, een toekomst die praktischer klonk dan verlangen.
Maar geen stad was Beijing. Niet de ene wolkenkrabber, niet de andere. Niet het water, niet de fietsen, niet de stilte van een Nederlandse straat na achten. Ze miste haar oma’s keuken. De geur van haar haar. De manier waarop eten geen maaltijd was, maar herinnering.
Chow mein, stoom, familiegeluiden op de achtergrond. Een jas over een stoel. Een tas bij de deur. De wereld vroeg haar om te vertrekken, maar haar stijl bleef ergens tussen thuis en toekomst hangen.
Ze leerde dat je niet altijd hoeft te kiezen tussen waar je vandaan komt en waar je naartoe gaat. Soms draag je beide. In je jas. In je tas. In de manier waarop je zwijgt aan tafel en toch alles zegt.
Kies het item dat voelt als thuis en toekomst tegelijk!!