T’oublie ça? Wat precies? Dat ene ding. Die kleine herinnering die blijft hangen tussen koffie, sigarettenrook en de trappen van Montmartre.
Ze schilderde Parijs alsof ze er gisteren nog liep. Niet het glanzende Parijs van etalages, maar het Parijs van lijnen, gezichten en karikaturen. Waar mensen niet vroegen wie je was, maar keken hoe de wereld je tekende.
Montmartre bleef haar hart. De rode sjaal. De Bretonse streep. Een baret die niet om aandacht vroeg. Steile straten, lichte pijn in de kuiten, een kamer die te duur was en toch precies genoeg.
Parijs was geen droom. Het was een houding.
Kies het accessoire dat je silhouet Frans laat fluisteren…